Nasz parkieciarz przystępuje dzisiaj do kompletowania maszyn i narzędzi, które będą mu służyć do układania posadzek drewnianych. Drewno od wieków jest jednym z najpopularniejszych i chętnie stosowanych sposobów wykończenia posadzki choć posiada dzisiaj silną konkurencję w znacznie tańszych i ła-twiejszych w układaniu panelach laminowanych. Dzisiejszy inwestor ma (i to dobrze) coraz wyższe wymagania, chce nie tylko dobrego drewna na posadzkę, bardzo często drogiego egzotyka, ale także dokładnego jego ułożenia i starannego wykończenia. Większą popularność zyskują oleje i woski jako forma zabezpieczenia drewna, szczególnie w obiektach użyteczności publicznej, ale także coraz częściej spotykane w rezydencjach i lokalach mieszkalnych. Zupełnie inne są dzisiaj lakiery, pozbawione najczęściej szkodliwych związków i komponentów chemicznych, ale wymagające bardzo dokładnej obróbki drewna. Parkieciarz powinien inwestorowi doradzić sposób wykończenia posadzki po to, by nie tylko ładnie wyglądała ale także wytrzymała codzienne deptanie, brudzenie. Po to by zadowolić klienta, a samemu mieć satysfakcję z dobrze wykonanej pracy, potrzebne jest uzbrojenie się w profesjonalne maszyny i narzędzia, które, ze względu na niemały koszt, winny służyć przez długi czas.

Zanim zaczniemy układać posadzkę…

Warunkiem właściwego efektu końcowego tj. ładnie położonej posadzki jest: równość, jednorodność podłoża, właściwa wilgotność i temperatura otoczenia w trakcie prac wykonawczych. Przystępując do jej układania obowiązkowo powinniśmy wykonać wszelkie pomiary, zapisać je w dzienniku budowy by mogły służyć w razie reklamacji jako nasz dowód obronny. Omówiliśmy to w drugim odcinku naszego cyklu. Zakładamy także, że podłoże zostało wykonane zgodnie ze sztuką posadzkarską maszynami i narzędziami o czym pisaliśmy w Profesjonalnym Parkiecie Nr 2/58/2011.

Cykliny, cykliniarki, szlifierki

Drewno jako materiał wykończeniowy wymaga szczególnej obróbki. Generalnie poza (tzw. podłogami gotowymi) główną czynnością wykonywaną podczas układania posadzki jest jej szlifowanie potocznie nazywane zresztą niezbyt prawidłowo cyklinowaniem. Współczesne skrobaki i cykliny spełniają jedynie funkcje pomocnicze

Kiedyś, kiedy nie znano jeszcze maszyn szlifierskich rzeczywiście podłogi drewniane cyklinowano przy pomocy cykliny, strugano lub wiórkowano. Na przełomie XIX i XX w Stanach Zjednoczonych skonstruowano pierwsze elektryczne maszyny do szlifowania. Ich konstrukcja opierała się na wałku, w którym zamocowany był system napinania i zaciskania papieru szlifierskiego. Maszyny tego typu produkowane są zresztą do dzisiaj przez niektórych producentów np. KUNZLE&TASIN ale ze względu na sposób mocowania papieru (blokowanie na wałku końcówkami w otworze napinacza) i częsty efekt szlifowania falistego są coraz rzadziej używane w Europie, choć nadal popularne w Stanach Zjednoczonych i krajach byłego Związku Radzieckiego.

Nabyte doświadczenia i rozwój techniki spowodował, że wałek z napinaczem zaczęto zastępować wałkiem odśrodkowym, którego elastyczne ściany pod wpływem obrotów powiększają objętość i blokują tubę materiału ściernego. Tego typu szlifierki walcowe są dzisiaj bardzo popularne, posiadają je w swoje ofercie wszyscy znaczący producenci. Są to maszyny bardzo poręczne o stosunkowo niedużej wadze do 50 kg, mocy silnika do 1800 W, obrotach walca do 3000/min. Używa się do nich taśm o wymiarach 480 lub 550 x 200 mm.

Nieduże wymiary, zwrotność predysponują te maszyny do prac w małych lokalach, ale także w wypożyczalniach elektronarzędzi i maszyn budowlanych. Najbardziej zaawansowanymi technicznie i wydajnymi są szlifierki taśmowe. Stosuje się w nich taśmy bezkońcowe, obracające się na dwóch wałkach: szlifierskim i napinającym. Takie rozwiązanie znacznie przedłuża żywotność taśmy szlifierskiej. Tego typu szlifierki cechuje ponadto: możliwość regulacji i docisku taśmy szlifującej, niekiedy wybór szybkości obrotów walca. Maszyny te posiadają najczęściej moc 1800 – 2900 W, liczbę obrotów 1900 – 2400/min, wagę 60 – 90 kg, funkcję szybkiego demontażu ułatwiającą transportowanie.

W wymienionych wyżej szlifierkach stosuje się pasy bezkońcowe o wymiarach 750 x 200 mm. Te maszyny zalecane są parkieciarzom posiadającym już określoną wiedzę i doświadczenie. Niesprawny operator ze względu na dużą agresywność maszyny może poczynić na szlifowanej posadzce nieodwracalne szkody. Wszystkie współczesne szlifierki (cykliniarki) charakteryzują się tym, że posiadają własny system odsysania pyłów – stąd też nazywa się je bezpyłowymi. Dobra szlifierka powinna mieć właściwie wypośrodkowaną proporcję w rozdziale mocy przeznaczonej na szlif i odsysanie. Jeśli tego nie będzie, poszkodowanym może się okazać zmniejszona agresywność szlifu lub niska skuteczność odpylania. Szlifowanie miejsc trudnodostępnych np. pod grzejnikami, a także schodów, przeprowadzamy przy pomocy szlifierek krawędziowych zwanych także kątówkami. Ze względu na przeznaczenie, długość ramienia będą się one różnić między sobą. W pełni profesjonalna firma parkieciarska powinna dysponować osobną maszyną do szlifowania schodów, inną mieć do wykończeń w narożnikach i pod grzejnikami Alternatywą jest zaopatrzenie się w szlifierkę krawędziową z możliwością stosowania wymiennej końcówki – krótkiej lub długiej.

Szlifierki krawędziowe (schodowe) cechuje duża ilość obrotów 2500 – 4300/min, waga: 8 - 21 kg, długość ramienia szlifującego 45 – 270 mm. Stosujemy do nich krążki szlifierskie o średnicy 150 – 180 mm mocowane na rzep lub przykręcane do tarczy. Uzupełnieniem w/w szlifierek są szlifierki powierzchniowe oraz ręczne szlifierki do narożników. Popularna szlifierka FLUNDER charakteryzuje się pracą nie wymagającą dużego wysiłku, posiada regulację obrotów oraz miękki rozruch oraz zabezpieczenie przeciążeniowe. Użyteczna szczególnie do pracy w narożnikach okazuje się szlifierka MULTI – MASTER. Jest ona bardzo poręczna i stanowi doskonałe uzupełnienie szlifierek stacjonarnych. Bardzo duża ilość drgań (regulowana) od 12 000 do 21 000/min pozwala na precyzyjną pracę. Dodatkową funkcją jest możliwość cięcia drewna, kitu i innych miękkich materiałów. Dostępne są także tarcze z podwójnymi ząbkami, które umożliwiają szczególnie wysoką precyzję przy docinaniu lub cięciu.

Maszyny do obróbki podłoża i szlifu międzywarstwowego

Przed przystąpieniem do układania posadzki podłoże należy wyrównać, pozbawić wszelkich nierówności, zmatowić by dobrze przyjęło klej lub inne masy wiążące, a po zasadniczym szlifie wykonanym cykliniarką wykończyć ją wykonując tzw. szlif miedzywarstwowy i końcowy. Do tych prac służą maszyny jednotarczowe (zwane także potocznie polerkami). Są one oczywiście w zależności od pracy jaką mają wykonać wyposażane w różne tarcze, talerze, na których montuje się elementy ścierne lub polerujące.

Maszyny jednotarczowe, tzw. polerki, są nieodzowne w pracy parkieciarza. Niezależnie od marki i producenta charakteryzuje je moc 1000- 2000 W, ilość obrotów 140 – 180/min, szerokość robocza 375- 410 mm i waga do 50 kg.

Wymienione wyżej tarcze stosuje się wymiennie w maszynach jednotarczowych i wyposaża w elementy ścierne, frezowe lub polerujące.