Co pod parkiet, czyli słów kilka o gruntach i masach

Tekst, którego Autorem jest Pan Jarosław Kurnikowski, ukazał się piśmie Profesjonalny Parkiet Nr 5-6/498-499/2009

 

Dobry, stabilny podkład gwarantuje sukces parkieciarski. Specjalista, jakim jest parkieciarz, musi rozpoznać, czy jastrych nadaje się do przyklejenia posadzki drewnianej i podjąć odpowiednie decyzje. Jeżeli podkład jest niestabilny, nierówny i posiada inne wady eliminujące go do zabudowy parkietem, wówczas należy zastanowić się jak dalej postępować. Do podjęcia ważnych decyzji, czy naprawiać jastrych, czy zastąpić do nowym, niezbędna jest jednak wiedza i doświadczenia, a także cały wachlarz rozwiązań technologicznych. Specjalistyczne gruntówki i masy pod posadzki drewniane w pewnym zakresie pozwolą wyeliminować niektóre wady podkładów.

 

Gruntowanie podkładu

Miarodajnym czynnikiem dla trwałości wielowarstwowej konstrukcji podłogi jest trwałość i siła wzajemnego wiązania między elementami konstrukcyjnymi podłoża. W tym przypadku także środki gruntujące muszą zostać wciągnięte w to zagadnienie.
Środki gruntujące, jako część wiązania międzywarstwowego, nie zostały powołane tylko do poprawienia przyczepności, lecz także do rozwiązywania często bardzo złożonych problemów związanych z naprawą uszkodzonych lub w dużej części zniszczonych starych podkładów.

 

Środki gruntujące powinny:

• Związać pozostałości pyłu
• Penetrować podłoże / podkład
• Wzmacniać warstwę wierzchnią podłoża / podkładu
• Zredukować higroskopijność podłoża / podkładu
• Poprawić właściwości klejenia
• Być chemicznie neutralne dla podłoża / podkładu oraz warstwy wierzchniej
• Służyć jako blokada przed wilgocią niezależnie od rodzaju i stanu podłoża / podkładu, względnie warstwy nałożonej.

Produkty gruntujące muszą być również dyfuzyjne, ponieważ paroszczelne podłogi (PCV, linoleum) prowadzą do osłabienia właściwości środka gruntującego wskutek pojawienia się wilgoci.
Gruntowanie ma również za zadanie impregnację podłoża przed pochłanianiem wody z mas szpachlowych lub klejów dyspersyjnych. Zbyt raptowne odejście wody tak z masy szpachlowej, jak i z kleju, może doprowadzić do utraty ich właściwości. Nie należy również tych prac wykonywać na nagrzanym słońcem podłożu lub w pełnym słońcu.

 

Do dyspozycji mamy następujące środki gruntujące:

• Wodne dyspersje polimerowe (D)
• Wodne lub rozpuszczalnikowe sztuczne żywice (S).

Każdy z tych środków jest odpowiedni dla ograniczonego obszaru stosowania. Na razie nie istnieje uniwersalny środek gruntujący, który mógłby spełnić wymagania wszystkich systemów.

Największą grupą środków gruntujących stanowią grunty wodne na dyspersji polimerowej. Ogromne postępy zostały dokonane przy żywicach reakcyjnych, natomiast rozpuszczalnikowe żywice reakcyjne nie przedstawiają dzisiaj większej wartości, przede wszystkim ze względu na dużą szkodliwość środowiska. W przeważającej mierze zastępowane są one przez systemy na bazie wody.
Środki gruntujące na bazie rozpuszczonych sztucznych żywic używane są dzisiaj tylko tam, gdzie ich stosowanie jest wysoce uzasadnione i nie może z powodów technicznych zostać zastąpiony środkiem ekologicznym.

Środki gruntujące wszystkich typów sprawdzane są, czy spełniają następujące właściwości:

• Zdolność do poprawy siły przyczepności
• Wytrzymałość na rozciąganie przy zginaniu
• Wytrzymałość na nacisk
• Głębokość penetracji
• Współczynnik wchłaniania wody

Wybór odpowiedniego gruntu zależy od rodzaju prac i podłoża / podkładu.
Podkłady i podłoża, które podlegają gruntowaniu, można podzielić na dwie grupy:

• Podłoża/ podkłady higroskopijne - beton, jastrychy (cementowe, anhydrytowe), tynki, drewno, gips, itp.
• Podłoża / podkłady niehigroskopijne - metale, tworzywa, asfalt, szkło, ceramika.

Przy podłożach / podkładach cementowych należy zwrócić uwagę, że na ich powierzchni bardzo często występują słabe, niestabilne obszary, które są bardzo chłonne.
Przy podłożach / podkładach asfaltowych, które łatwo rozpuszczają się w rozpuszczalnikach nie należy stosować gruntów syntetycznych. Ponadto, w tym przypadku, należy się liczyć z wydłużonym czasem schnięcia gruntu.

 

Przygotowanie i wylewanie mas samopoziomujących

Podkład pod okładziny posadzkowe, w tym również parkiet, należy wyrównać masą szpachlową lub wyrównawczą. Masę szpachlową lub wyrównującą należy tak nanieść, żeby z podłożem związała się w sposób trwały i mocny, nie pękała i przyjmowała nacisk. Na jastrychach, na których masa szpachlowa lub wyrównująca wiąże się w sposób nie wystarczający, np. jastrych magnezjowy lub anhydrytowy, należy stosować odpowiednie gruntowanie.

Parkieciarz powinien dążyć do odpowiedniego wyrównania podłoża. Dla tych celów stworzono masy, które w całej rozciągłości znalazły techniczne zastosowanie w budownictwie, a dokładnie w branży parkieciarskiej i posadzkarskiej.

 

Rozróżnia się następujące rodzaje mas:

• Masy szpachlowe
• Masy wygładzające
• Masy niwelujące
• Masy wypełniające

Aby nazwy te uregulować językowo i zróżnicować pojęciowo, przyjęto niniejszym pojęcia dla wyrównania podłoża. Wskutek tego wyrównanie podłoża będzie zróżnicowane:

• Szpachlowanie do 3 mm
• Wygładzanie od 3 mm
• Niwelowanie od 8 mm
• Wypełnianie od 8 mm