Cyklinowanie - Szlifowanie posadzek drewnianych - cz. I

Tekst, którego Autorem jest Pan Jarosław Kurnikowski, ukazał się piśmie Profesjonalny Parkiet Nr 2/46/2009

 

Szlifowanie jest najczęściej stosowaną obróbką posadzek drewnianych w ramach przygotowania powierzchni, która ma być poddana lakierowaniu lub olejowaniu. Mówi się, że dobre szlifowanie to połowa sukcesu. Nowoczesne szlifierki i urządzenia pomocnicze gwarantują uzyskanie gładkiej i tylko w niewielkim stopniu zapylonej powierzchni.

Historycznie posadzki drewniane obrabiano ręcznie za pomocą ostrego narzędzia - kawałka szkła lub ostrego metalu - cykliny. Praca była żmudna i wymagała siły i cierpliwości. W ten sposób obrabiano powierzchnie ozdobnych parkietów w pałacach, dworach i bogatych domach. Na tak przygotowaną posadzkę nanoszono gorący wosk lub rzadziej olej. W uboższych domach mieszkalnych, gdzie kładzione były podłogi drewniane w formie desek, zazwyczaj nie cyklinowano drewna po jego ułożeniu - deski były cięte i obrabiane w procesie ich przygotowania, a po montażu ich powierzchnia pozostawała surowa lub była zabezpieczana olejem czy pokostem.

 

Materiały szlifierskie
W dzisiejszych czasach parkieciarz posiada do dyspozycji całą gamę materiałów szlifierskich. Są to taśmy szlifierskie z metra, taśmy szlifierskie bezkońcowe, krążki szlifierskie samoprzylepne, siatki szlifierskie i wiele innych. Materiały te można otrzymać w każdej granulacji (ziarnistości).
Od kilku lat znajdują się na rynku taśmy szlifierskie z materiałem ściernym wykonanym z cyrkonu.

 

Materiały produkowane są w trzech wariantach:

• na nośniku papierowym
• na nośniku tekstylnym
• na nośniku mieszanym (tekstylno-papierowym)

Na każdy z tych nośników nanoszona są środki szlifierskie w postaci ziaren. Ziarna te są elektrostycznie rozsiane na nośniku i osadzone we wcześniej naniesionym na nośnik lepiszczu.

 

Środki szlifierskie (ziarna):

• elektrokorund (aluminiumoxid Al.203) - kolor czerwono - brązowy
• karborund (siliciumcarbid Si-C) - kolor czarny
• elektrokorund cyrkonu - kolor zielonkawy
• Cubitron - ceramiczny tlenek glinu o udarności i żywotności przewyższającej cyrkon.

Rozsiew środka szlifierskiego może być pełny lub otwarty. Materiał szlifierski o otwartym rozsianiu ziarna ściernego używa się do szlifowania starych woskowanych lub malowanych posadzek drewnianych. Najczęściej do szlifowania parkietu używa się ziarnistości: (12, 16, 24), 36, 40, 60, 80, 100, 120. Do krążków szlifierskich, którymi obrabia się krawędzie powierzchni używa się materiałów o ziarnistości (16, 24), 40, 60, 80, (100). W nawiasach podano ziarnistości, które używane są rzadziej.
W przypadku przygotowania posadzki drewnianej do bejcowania lub olejowania zaleca się używanie krążków o ziarnistości 80 i 100. Narożniki pomieszczeń należy dodatkowo obrobić cykliną.
Materiały gruboziarniste 12, 16, 24 używane są przede wszystkim do szlifowania starych, bardzo zniszczonych lub wielokrotnie malowanych farbą olejną podłóg.
Materiały ścierne średnioziarniste 36, 40, 60, 80 i drobnoziarniste 100, 120, 150 używa się do szlifowania nowych posadzek drewnianych oraz do prac wykończeniowych.

Pierwszy szlif (zgrubny) niweluje powierzchnię - nadaje jej charakter jednolitej płyty.
następny szlif następuje materiałem średnioziarnistym, po to, by zlikwidować ślady poprzedniego szlifu i przygotować powierzchnię pod szlif ostateczny.
Ostatni szlif wykończeniowy wykonuje się materiałem ściernym drobnoziarnistym i ma on na celu zeszlifowanie ostatnich drobnych niedociągnięć szlifu średniego i przygotowanie powierzchni po lakier.

Do wykonania prawidłowego szlifowania parkietu niezbędne jest używanie materiałów ściernych wszystkich gradacji następujących po sobie od najbardziej grubego ziarna po najdrobniejsze. Nie zachowanie tej żelaznej reguły spowoduje pozostawienie rys i śladów z poprzedniego szlifowania, co będzie podstawą do zgłoszenia reklamacji przez inwestora.
Im niższa gradacja materiału szlifierskiego, tym jego zużycie będzie większe - efektem tego będzie szlifowanie mniejszej powierzchni. Przyjmuje się, że jeden pas materiału gruboziarnistego karborundowego lub z tlenku aluminium pozwoli na wyszlifowanie około 20 m² parkietu. Materiału średnioziarnistego wystarczy na około 25 m², zaś materiału drobnoziarnistego - na około 30m². Materiał ścierny z cyrkonu zwiększa jego zużycie o około 20-30%.
Z zasady szlifuje się tak długo, aż materiał szlifierski nie zacznie przypalać drewna. Miejsca takie rozpoznaje się po brunatnych śladach pozostawionych podczas szlifowania na drewnie.
Doświadczony parkieciarz rozpoznaje zużycie materiału szlifierskiego także po pracy maszyny szlifierskiej.
Do szlifowania posadzek drewnianych używa się tylko nowego materiału, który musi być mocno opięty na bębnie w szlifierkach tradycyjnych, a naciągnięty poprzez służący do tego celu naciąg w szlifierkach taśmowych.
Należy pamiętać, że luźno umocowany materiał szlifierski spowoduje efekt sfalowania powierzchni posadzki. Podobny elekt widoczny będzie przy źle wyważonym bębnie lub przy szlifowaniu maszyną, której kółka jezdne będą oklejone trocinami.

 

Szlifowanie zużytym materiałem szlifierskim, szczególnie gruboziarnistym, będzie przyczyną nierówno zeszlifowanej powierzchni, czego dowodem mogą być uskoki pomiędzy deszczułkami.